Maar ik heb toch wel iets gedaan. Mijn nieuwe droomdekentje is af. Helemaal op mijn nieuwe quiltframe gequilt. Ik heb gelijk ook maar de bies eraan gezet. Nu is de quilt echt helemaal af.
Het is toch wel een aparte techniek. Voor een eerste keer vind ik het niet slecht gedaan (niet al te kritisch kijken). Ik moet erg wennen aan de beweging, het tekenen met de naaimachine. Het is lastig de snelheid te bepalen. Als je te langzaam gaat, krijg je te kleine steekjes. Maar dan gaat het even goed en heb je de neiging sneller te gaan. Als je dan te snel gaat, worden de steken weer te groot. En je moet het eigenlijk ook niet doen als je moe bent, want dan is je concentratie niet op z'n best.
Waar ik ook wel tegenaan liep, is de beperking van de naaimachine zelf. Ik bedoel daarmee de ruimte tussen machine en naald. Die is er en kun je niet groter maken. Dit heeft invloed op de soort motieven die je gaat quilten en ook de manier waarop. Je moet op een andere manier het quilten benaderen. Ik had bloemmotieven getekend, die je met de hand gemakkelijk kunt quilten. Met de naaimachine moest ik dit echter in tweeën doen, omdat de naald niet zover reikte.
Maar oefening baart kunst, luidt het gezegde. Zoals ik al eerder meldde, heb ik nu wel het gevoel dat ik met veel oefenen er grip op krijg. Dat had ik niet met het quilten met de naaimachine op de oude manier (aan tafel).
Zoals met veel dingen zijn er voor- en nadelen. Voor mij zijn de voordelen groter dan de nadelen. Het belangrijkste is toch wel dat ik minder pijn in mijn handen krijg. En het gaat ook lekker snel. In twee dagen is de quilt gequilt. Natuurlijk nog met eenvoudige motieven, maar toch. Ik heb nog een paar tops liggen, maar deze ga ik nu echt afmaken.
